Het leven is er om te beleven!

Hi! Ik ben Xandra en ook al heet mijn bedrijf The School of Play, ik ben niet altijd vrolijk huppelend door het leven gegaan. Eind twintig was ik toen ik besefte dat het volwassen leven me onder de huid was gekropen. Het gevolg was dat ik meer in mijn hoofd leefde dan het hier-en-nu. Ik was kampioen geworden op het gebied van terminale serieusheid. En het ergste was… het had me niks gebracht.

Zo was ik niet als kind. Ik kon me toen urenlang vermaken met een pluisje of een grasspriet en had als grootste wens wereldvrede. Ik was een intens kind met een eigen willetje, dat liever experimenteerde en zelf ontdekte hoe je veters strikte dan het door eindeloos herhalen leerde. Ik kon alleen niet goed meer op die originele staat intappen. 

De ideale versie van mezelf was ontspannen, zelfverzekerd, avontuurlijk en speels is. Maar als volwassene was – wat ik ook deed – deze ‘genoeg’ versie van mezelf ongrijpbaar en onbereikbaar. Terwijl ik ergens ook besefte dat ik als kind van nature speels, creatief en nieuwsgierig naar het leven was. Terwijl ik er toen helemaal niets voor deed.¬†

Misschien moest ik – in plaats van m√©√©r te doen, juist minder doen om terug te komen bij mezelf? Op zoek naar mijn authentieke zelf ben ik daarom gestart met clownerie en improvisatie.¬†Ongemerkt startte een zoektocht naar de vraag ‘wie ben ik’, zonder alles wat ik vind dat ik m√≥√©t of juist niet mag zijn?

Ongemerkt was ik daarmee gestart aan een zoektocht naar¬†‚Äėspirituele verlichting‚Äô zonder dat ik wist dat ik dat deed. Maar het was wel wat het me bracht. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.

Als kind besefte ik namelijk al dat ik niet mijn¬†naam, leeftijd, hobby of beroep kon zijn. Al die zaken kunnen immers wijzigen. Destijds raakte ik van de wijs door alle projecten die hiernaar vroegen op de basisschool. In mijn intensieve spirituele zoektocht naar de ultieme waarheid van het bestaan ontdekte ik dat ‘ik’ eerder de toeschouwer van dat geheel.¬†

En als toeschouwer viel me iets op. Ik zag in hoe stress altijd ontstaat als gedachte in iemands hoofd. Onschuldig. En ongevraagd. Want gedachten kiezen we niet, die hebben we zomaar (en gelukkig nemen een groot deel van wat we denken ook niet zo serieus). Gedachten zijn nooit persoonlijk, maar omdat ons lijf ons denken laat ervaren voelt dat wel vaak zo.

De vloer is √©√©n geheel voordat het denken het opdeelt in hier en daar. En omdat ik ‘hier’ makkelijker lijfelijk kan ervaren lijkt het alsof er onderscheid is. Totdat ik ‘daar’ ga staan.¬†

Zo is het ook met ik en jij. Er is een ‘wij’ voordat er sprake van een ‘ik’ of een ‘jij’ kan zijn, maar omdat ik mezelf altijd kan ervaren lijkt er afgescheidenheid te zijn. Totdat je meeleeft met iemands levensverhaal, in gesprek, in een film of op het toneel en je beseft dat √°lle levenservaringen hetzelfde zijn.¬†

Mijn zoektocht kwam ten einde toen ik hiermee de duidelijke nonduale aard van alles ineens ging herkennen. ¬†De ontdekking van de eenheid onder de¬†idee√ęn, overtuigingen en concepten die een afzonderlijk identiteitsgevoel cre√ęerden. Ik zag ineens helder¬†wat het leven altijd al was: intiem, wijs, liefdevol en spontaan.

Het bracht me begrip voor het menselijk lijden, dankbaarheid voor de wijze waarop we onze levenservaring met elkaar kunnen delen in (nonverbale) verhalen en ontroering door dit ene huidige moment. 

Ik geloof dat we hier als mens zijn om het leven te ervaren. Aan het einde van ons bestaan hoeven we niemand iets te bewijzen of te laten zien. Ik heb dan ook geen leven, ik ben het leven.  Net als jij .

Ik laat je graag ontdekken wie je werkelijk bent, voorbij alle gedachten en oordelen over jezelf, zelfs temidden van de stress die het leven met zich meebrengt.  Ik laat je graag zijn met dat wat nu is, in plaats van in gedachten bezig te zijn met verleden of toekomst.

Ik breng je het liefst in een staat waarin je nergens aan denkt. En dat je beseft dat die gelukzalige staat van niet-denken precies is wat het leven zo mooi maakt. 

Ik nodig je uit om uitdrukking te geven aan alles dat je bent. Aan jouw ervaring. Op jouw creatieve manier. Voor geen enkele andere reden dan de pure expressieve vreugde ervan.  

Wanneer je alles kunt omarmen, mag alles er zijn. Perfect imperfect. Liefdevol incorrect. Wonderbaarlijk gebroken en helemaal oké. Dan hoef je niemand meer te verbeteren, te helpen of helen. Inclusief jezelf.

Vanuit wat heelheid me bracht geef ik graag heelheid door. Mijn stijl is ongedwongen en vol menselijkheid. Ik probeer je niets te leren waar jij niet voor openstaat.¬†Mijn aanbod is voor jou als je de¬†roeping voelt om intens te leven en radicaal vrij te zijn. Om schaamteloos eerlijk ‘mens’ te zijn.¬†

 

Good to know

In mijn opleidingen breng ik met veel liefde theaterwerkvormen en non-duale spiritualiteit bij elkaar. Hierbij¬†verwijs ik graag naar ‘de Drie Principes‘ Sydney Banks.¬†Op het toneel zie je namelijk heel snel hoe onze menselijke ervaring ontstaat. Het biedt het perfecte schouwspel om inzicht te vergaren en het ultieme speelveld waar alle emoties er mogen zijn.

Wanneer je tot hier ‚Äėjajajajajaja‚Äô had en nu toch milde spanningskriebel in je lijf voelt omdat je niet zo bekend bent met improvisatie, onthoudt dan dat ik impro niet gebruik om te performen. Je hoeft dus niet ‚Äėgrappig‚Äô, snel of slim te zijn. ¬†Spelen doe je bij mij immers nooit voor de ander, je doet het voor jezelf!

Hier heb ik het liever niet over:¬†nummer, act, show, script, scenario, performen, voorstelling, speels leren of gamification. En ook niet over overlevingsmechanismen, gedragsverandering of de inhoud van wat jij mogelijk ziet als ‘problemen’.

Dit zijn woorden die ik gebruik: spontaan, creatief, speels, losgaan, uitproberen, experimenteren, authentiek, mindful, intunen, contempleren, innerlijke wijsheid, menselijkheid, Zijn en plezier.

Improviserend spelen is trouwens ook het enige waar je beter in kunt worden terwijl je tegelijkertijd je ego steeds minder belangrijk laat zijn.¬†Het laat je voelen dat je¬†alles hebt wat nodig is om te cre√ęren, te maken en ontwikkelen.¬†Wanneer je daarmee samenvalt voelt het leven als spelen. Dan voelt het leven vrij. Overvloedig. Gemakkelijk. Dan voel je: ‘ik ben thuis’.

To dread or not to dread…

En verder...

Qua karakter laat ik mezelf het liefst omschrijven als een excentrieke, sensitieve wannabe uke-yogi met een vleugje té. Een kwinkslag naar uit de bocht vliegende tranen en lachbuien… dát kenmerkt mij.

Daarnaast ben ik nog altijd een heerlijke kat-uit-de-boom-kijker én een kennisklikko. Er schuilt immers zowel een stuiterende sensitieveling als een hoogbegaafde in mij.

Ik woon trouwens in Wijchen onder Nijmegen samen met mijn Lief (Mark van den Berg) en twee kinderen (Ilja en Bodhi). Met Mark run ik The Embodiment Centrum waar hij TaiChi en ik Yoga en improlessen geef.

Ik werk daarnaast als vrijwilliger in een hospice en in mijn vrije tijd volg ik opleidingen. Met vrienden drink ik graag latte macchiato in cafeetjes met industri√ęle uitstraling of hang rond op relaxte kleinschalige festivals.¬†Meer weten? HIER¬†vind je enkele interviews met mij.

Aho. Ahé. Namaste Sate.
Groetjes Xandra

Xandra heeft de afgelopen jaren met de volgende partijen samengewerkt of workshops gegeven bij: gemeente Amsterdam, gemeente Utrecht, Essent, Prorail, HAN, Rijnijssel, Innovo, SWV VO/VSO Nijmegen, REC Balein, SOTOG, Novilo, HINT, Welzien, Stichting werken voor elkaar, Breekjaar en Ynnovate!

Wat ik heb gedaan

Om te doen wat ik doe liet ik me (inter-) nationaal opleiden. Ontdek door wie ik me in actie heb laten zetten, van wie ik heb mogen leren, mee mogen samenwerken en me lieten groeien op vele manieren. Altijd interessant ;)

Waar ik in geloof

Playfulness nodigt je uit om vaardigheden ontwikkelen en je passie(s) te ontdekken. Daarnaast brengt het speelruimte om de door ons ervaren werkelijkheid te bevragen en zo onbevangen in het leven te kunnen staan.